Ο Έλληνας πρωτοπόρος αεροπόρος της Τανζανίας

Οι πρώτοι Έλληνες έφτασαν στην Τανζανία (πρώην Τανγκανίκα) το τελευταίο τέταρτο του 19^ου αιώνα προκειμένου να εργαστούν στην δημιουργία του σιδηροδρομικού δικτύου. Σταδιακά η πλειοψηφία των Ελλήνων ασχολήθηκε με την καλλιέργεια της γης, εφαρμόζοντας πρωτοποριακές μεθόδους και κατορθώνοντας να υπερκεράσει αρχικά τους Γερμανούς και αργότερα τους Βρετανούς. Βέβαια υπήρχαν και κάποιοι που ακολούθησαν τελείως διαφορετικό επαγγελματικό δρόμο. Τέτοια είναι η περίπτωση του Ντίνου Σαμαρά.

 

 




Ο Ντίνος Σαμαράς, με καταγωγή από την Λέσβο, γεννήθηκε το 1931 στο Dar es Salaam. Τελειώνοντας το σχολείο στην Τανζανία, σπούδασε οικονομικά στο London School of Economics. Από πολύ νωρίς όμως ήθελε να μάθει να πετάει και για αυτό ήταν ανάμεσα στους πρώτους που απέκτησαν πτυχίο πιλότου στην Τανζανία. Μετά το τέλος των σπουδών του επέστρεψε στην Τανζανία και αγόρασε ένα αεροπλάνο με το οποίο συνήθιζε να μεταφέρει προμήθειες για τις φυτείες του. Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι ο Σαμαράς ήταν ενεργό μέλος του Συνδέσμου Καλλιεργητών Αγαύης και αργότερα Πρόεδρος. Πριν από την ανεξαρτησία της Τανζανίας εξελέγη μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου εκπροσωπώντας την περιφέρεια Morogoro, ενώ μετά την ανεξαρτησία επανεξελέγη ως μέλος της Εθνοσυνέλευσης και μέλος του Κοινοβουλίου.
 
Το 1967 θα εθνικοποιηθούν οι φυτείες του και ο Ντίνος Σαμαράς θα στραφεί σε άλλο επαγγελματικό τομέα. Τον Ιούλιο του 1969 θα ιδρύσει την πρώτη αεροπορική εταιρεία της Τανζανίας, την TANZANAIR. Το 1971 η κυβέρνηση θα του χορηγήσει ένα κομμάτι γης δίπλα στο παλιό διεθνή τερματικό σταθμό όπου θα χτίσει ένα υπόστεγο και αργότερα την τεχνική του βάση. 

 
Ο Ντίνος Σαμαράς διετέλεσε για 15 χρόνια Γενικός Πρόξενος της Ελλάδα στην Τανζανία, δίνοντας πληθώρα υποτροφιών για σπουδές σε ντόπιους.  Τον Δεκέμβριο του 2009, η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας της Τανζανίας αναγνώρισε την συνεισφορά του στον κλάδο των αερομεταφορών στην Τανζανία και τον τίμησε.

Μετά τον θάνατο του Ντίνου Σαμαρά το 2010, η διοίκηση της εταιρείας πέρασε στα χέρια του γιού του Γιάννη. Σήμερα η TANZANAIR παρέχει υπηρεσίες ναυλωμένων πτήσεων, συντήρηση και πώληση αεροσκαφών, ενώ απασχολεί περισσότερα από 70 άτομα.

Τα ελληνικά ξενοδοχεία της Μοζαμβίκης

(το απόσπασμα προέρχεται από την υπό έκδοση μελέτη με θέμα την ελληνική παροικία της Μοζαμβίκης)

Από τα τέλη κιόλας του 19^ου αιώνα, οι Έλληνες της Μοζαμβίκης έχουν στην κατοχή τους ξενοδοχεία. Στο Lourenço Marques και συγκεκριμένα στη διασταύρωση των οδών Rua Araujo και Rua Ferrer, πολύ κοντά στοσιδηροδρομικό σταθμό, συναντούμε το ξενοδοχείο «Central», ένα από τα παλαιότερα καταλύματα στην πόλη, το οποίο καταγράφεται στην απογραφή που διενεργήθηκε το 1894 στην πόλη[1]. Μερικά χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 1911 θα εξαγοραστεί από τον Εμμανουήλ Μπελιμπασάκη, ο οποίος έφθασε από το Λασίθι της Κρήτης λίγα χρόνια νωρίτερα[2]. Το 1920 το ξενοδοχείο θα αλλάξει ξανά ιδιοκτήτη, καθώς θα περάσει στα χέρια του Χ. Κυριακάκη[3]. Πριν όμως από το «Central», υπάρχει αναφορά σε παλιότερο ελληνικό ξενοδοχείο στην πόλη που ανήκει στον Θεοχάρη Χαριετάκη και λειτουργεί πριν από το 1907, χωρίς δυστυχώς να γνωρίζουμε το όνομά του[4]. Τέλος, άλλο ένα ελληνικό ξενοδοχείο ήταν το «Gloria» των Μυτιληνιών, Στέλιου Μαραγκού και Δημήτρη Μαρτίνη.       

 Το ξενοδοχείο «Central» του Χ. Κυριακάκη, τη δεκαετία του 1930

Το  «Central» όπως είναι σήμερα.

Στην Beira τώρα, εκτός από το «Victoria» που άνηκε στον Κασσιώτη Κώστα Πιπέρη και λειτουργούσε από τα τέλη του 19^ου αιώνα, υπήρχε το «Queen’s» του Κίμωνα Διοματάρη, το «Metropole» του Λημνιού Θεοδ. Θεοδωράκη, το «Acropole» του Γιώργου Στραμότα[5] και το «Beira» του Νικόλαου Ζαχάρη από την Κάσο. 

                              To ξενοδοχείο «Queen’s» στα τέλη του 19^ου αι.

 To ξενοδοχείο «Victoria», Beira 1904

 (A.N.T.D.T., PT-TT-CMZ-AF-GT-E-2-1-6-37).

Τέλος υπήρχε και ένα ξενοδοχείο στη Vila Pery, το «Αcropole», ιδιοκτησίας Εμμ. Βανδούζη.

 Το ξενοδοχείο «Αcropole» του Εμμ. Βανδούζη, Vila Pery 1931

(A.N.T.D.T., PT-TT-CMZ-AF-GT-E-4-3-172).

 

---

[1] Reis, C., A populacao de Lourenço Marques em 1894, Instituto Nacional de Estatistica, Publicacoes do Centro de Estudos Demograficos, Lisboa 1973, σ. 29.

[2] Α.Π.Μ., επιστολή του Κων/νου Μπελιμπασάκη, αδερφού του Εμμανουήλ, προς το ελληνικό προξενείο του Lourenço Marques με ημερομηνία 29/7/1946.

[3] Το 1920 Ο Π. Μακρόπουλος δούλευε ως barman. Σχετικά στο Ημερολόγιο Πάνου Μακρόπουλου.

[4] Α.Π.Μ., επιστολή του γερμανικού προξενείου στο Lourenço Marques προς το ελληνικό προξενείο Αρ. Πρωτ. 381/ 2-4-1908, στην οποία γίνεται αναφορά στον Θεοχάρη Χαριετάκη με αφορμή τον θάνατο του αδερφού του Μανώλη που ζούσε στην περιοχή Kondoa της Τανγκανίκας.
[5]Εφημερίδα Λήμνος,  21/7/1929, α.φ. 682.